وب سايت غير رسمي تخصصي و آموزشي و خبري مهندسي كامپيوتر دانشگاه پيام نور نيشابور

اگر تا به حال برنامه نویسی کرده باشید شاید به این فکر کرده باشید که نشانه ها و اصطلاحات و کلماتی که شما در برنامه استفاده نموده اید چگونه مورد فهم سیستم عامل و یا نرم افزار نهایی و یا کلا سیستم قرار می گیرد ؟

اگر بپذیرید که کامپیوتر تنها قادر به درک مفهوم سیگنال های پذیرش و عدم پذیرش و یا همان سیگنال ها و اعداد صفر و یک است می توانید راحت تر به جواب برسید درواقع سیستم کامپیوتر شامل مدارهایی است که این مدارها فقط به دو سیگنال صفر و یک و یا فعال و غیر فعال و یا روشن و خاموش حساس است و به هیچ وجه قادر به درک الفاظ و زبان طبیعی نمی باشد و حتی از کاری که قرار است انجام بدهد نیز خبر ندارد و مدارهای الکتریکی بر اساس کدهایی که در حافظه قرار می گیرد ( کلمات حافظه ) و در نهایت پردازش هایی که توسط پردازنده در واحد کنترل و ALU بر روی آن ها صورت می دهد اعمالی انجام می شود . اما ان چه که در این جا مورد توجه است همان شکل گیری صفر و یک ها در نتیجه یک برنامه به زبان فرضا C# می باشد . این کاری است که کامپایلرها انجام می دهند .

مکانیسم کلی کار کامپایلرها به این صورت است که برنامه مبدا را خوانده و یک شکل میانی از آن ایجاد نموده و سرانجام آن را به زبان دیگری مانند اسمبلی تبدیل می کند و زبان اسمبلی نیز از شکل میانی برنامه شکل قابل فهم سیستم و یا همان صفر و یک ها را ایجاد و آن ها را در قالب Memory Word برای سیستم و سخت افزار مهیا می نماید . لذا تبدیل شکل ابتدایی برنامه مقصد به یک شکل اجرایی سیستمی از وظایف کامپایلر ها می باشد . البته باید توجه کنیم که کامپایلرها بر اساس قواعد و گرامر زبان مبدا اقدام به تولید زبان مقصد می نمایند .

کامپایلر نویسان برای سهولت در طراحی ، اجزای کامپایلر را به بخش های زیر تقسیم بندی می کنند که هر یک عملی را انجام می دهد :

جهت مشاهده كامل مطلب به ادامه متن.... مراجعه كنيد!